Opinion-small2چندی است که تنور روشنفکری دینی گرمایی تازه گرفته و از این رو دوباره برای بسیاری این پرسش زنده شده است که اساساً این جماعت «روشنفکران دینی» به دنبال چه هستند؟ به چه دردی می‌خورند؟ و آیا اصلاً هیچ فایده‌ای بر کار آنها مترتب است؟

آیا این گروه می‌خواهند از دین دفاع کنند، یعنی آیا این گروه در درجه‌ی اول متکلمانی بیش نیستند که فقط به زبانی نو و امروزین سخن می‌گویند و نام روشنفکر بر خود می‌نهند تا ذهن و اندیشه‌ی امروزیان را درربایند؟ اگر چنین باشد، کار روشنفکران دینی با نوعی بی‌صداقتی همراه است: صادقانه‌تر این است که نیت حقیقی‌شان را آشکار کرده خود را متکلم بنامند. افزون بر بی‌صداقتی، اما، اگر این گروه به‌واقع در سودای دفاع از دین است، آنگاه این پرسش برای ما مطرح می‌شود که: چرا باید هنوز کسی دل در اندیشه‌ی دفاع از دین داشته باشد؟ به‌راستی آیا، به‌ویژه در این زمانه و در این دیار، دفاع از دین بر نقد دین اولویت دارد؟