ارسال کننده : manijeh a r
هیفاء اسدی
فعال حقوق زنان و قومیتها
کودکی بسیاری از مردمان غیر فارس به مدرسه رفته در ایران پر است از خاطراتی که شاید تا آخرین روز زندگی ذهنشان را رها نکند. خاطره ای از معلمی که به زبانی غریبه سعی بر آموزش ذهن پریشانشان داشت. خاطره ای از معلمی که بر درک ناقصشان از دستوراتش خشم میگرفت. خاطره معلمی که ناتوانی زبانی شاگردانش را حمل بر حماقت و کودنی شان می کرد و بیزاری و انزجار را در چشمانش ساده میشد خواند، معلمی که در بهترین حالت بر بیچارگی و گمراهیشان دل می سوزاند بی آنکه بفهمد و یا بخواهد که بفهمد که چرا فقط این گروه از شاگردانش هستند که “کودن” اند، چرا فقط این گروهند که درسهای کلاس را چون دیگر شاگردانش دنبال نمی کنند، چرا فقط این گروهند که متفاوتند.
