در جهان امروز ما، ۸۶ کشور اعدام را در قوانین خود دارند.

۱۰۳ کشور مجازات اعدام را در قوانین خود هذف کرده و یا وارد نکرده‌اند.
۵۰ کشور با اینکه قانون اعدام را به عنوان مجازات دارند، از این قانون استفاده نمی‌کنند.
۳۶ کشور در جهان هم قانون اعدام دارند و هم از آن استفاده می‌کنند. چرا این کشورها مجازات اعدام را صحیح می‌دانند؟

و چرا ۱۰۳ کشور جهان اعدام را از چرخه حقوقی خود به عنوان مجازات خارج کرده اند؟

ریشه مجازات اعدام و عدم مجازات اعدام در کجا نهفته است؟
قبل از اینکه به پاسخ این سوال بپردازم، اول سوال دیگری را مطرح می‌کنم
اگر کسی یکی از عزیزان شما را به قتل برساند با او چه می‌کنید؟
گفتگوی من در رابطه با پاسخی است که شما به خود می‌دهید.

هاینریش هاینه در سال ۱۷۹۷ در دوسلدورف در یک خانواده‌ی یهودی متولد شد. او در آغاز در یک مدرسه یهودی درس می‌خواند اما بعداً که حضور کودکان یهودی در مدارس عمومی آزاد شد مدرسه‌اش را عوض کرد اما بدون گرفتن دیپلم مدرسه را ناتمام گذاشت تا برای پیوستن به سنت خانوادگی تجارت بیاموزد.

هاینریش هاینه، شاعر آلمانی (از ۱۷۹۷ تا ۱۸۵۶)

پدر هاینه یک تاجر ناموفق و عمویش سالومون که تا پایان عمر هاینه او را از نظر مالی حمایت می‌کرد، یک تاجر بسیار موفق بود. هاینه بعد‌ها به هامبورگ پیش عمویش برای کارآموزی رفت اما چون استعدادی در این زمینه از خودش نشان نداد، عمویش برای او یک مغازه‌ی پارچه‌فروشی باز کرد که به سرعت ورشکست شد. هاینه از‌‌ همان دوران کار نوشتن را آغاز کرده بود و این جمله‌ی عمویش معروف است که گفته بود: اگر تجارت آموخته بود، نیازی به نوشتن نمی‌داشت. با اینهمه هاینه بعد‌ها اولین شاعر و ژورنالیستی شد که زندگی‌اش را به مقدار زیادی از طریق حرفه‌اش تأمین می‌کرد. هاینه عاشق آمالیه دختر عمویش شده بود و این عشق ناکام را در کتاب معروفش بنام کتاب ترانه‌ها انعکاس داد. او بعد‌ها در بن و بعد در گوتینگن رشته‌ی حقوق خواند و بعد از اینکه همشاگردی خود را که به او بدلیل یهودی بودنش توهین کرده بود، به دوئل فراخواند، اخراج شد و برای ادامه‌ی تحصیل به برلین رفت، اما باز به گوتینگن بازگشت و تحصیلاتش را به پایان رساند. هاینه برای بالا بردن شانس کاری‌اش در سال ۱۸۲۵ مسیحی شد بدون اینکه اعتقاد مذهبی داشته باشد. اما این تغییر دین نیز کمکی به او نکرد.

روز شنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۱۶ (۲۰ آذر ۱۳۹۵) ماموران شهرداری در حال حفاری فاضلاب در محله ۴۰ متری تبریز، یک گور دسته جمعی پیدا کردند. بر خلاف ادعای فرماندار تبریز، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری آذربایجان شرقی پس از انجام کارشناسی‌های باستان‌شناسان این اداره، در گفت‌وگو با ایسنا احتمال تاریخی بودن این گور دسته‌جمعی را رد کرد. بنابراین، این گور دسته جمعی مربوط به دوران معاصر است.

مسئولان جمهوری اسلامی باید به پرسش‌های بی‌شماری پاسخ بدهند، از جمله: در این گور چه کسانی دفن شده‌اند؟ مبارزان دهه‌ی ۱۳۶۰؟ نام و مشخصات دقیق آنها چیست؟ گورهای دیگر کجاست؟ چه کسانی در این گورها دفن شده‌اند؟ آمران و عاملان این فاجعه و فجایع مشابه چه کسانی هستند؟…

نوار آقای منتظری در گفت‌وگو با مسئولان کشتار زندان‌ها در سال ۱۳۶۷، پاسخ‌های مسئولان در آن نوار و واکنش‌های مسئولان آن جنایت‌ها (همچون وزیر «دادگستری» پورمحمدی، رئیسی…) و دیگر دولت‌مردان در پی انتشار نوار و پذیرش ارتکاب جنایت‌های علیه بشریت، یک بار دیگر ضرورت مبرم آشکار شدن کامل حقیقت، تحقیق و پیگرد مستقل را به نمایش می‌گذارد. تمامی مسئولان این جنایت‌ها و جنایت‌های دیگر دیریازود باید با عدالت روبرو شوند.

فیلم کشف گور دسته‌جمعی و باقی‌مانده‌های اجساد را در اینجا ببینید.

با گذشت حدود هفت دهه از تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر به مثابه پیمانی بین‌المللی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هنوز هم نقض حقوقی که در اعلامیه جهانی و اسناد و کنوانسیون‌های بین‌المللی به رسمیت شناخته شده، در جهان فراگیر است.

آوارگان سوری

این نقض حق و حقوق بشر در هر جای جهان به بهانه‌ای به وقوع می‌پیوندد و ناقضانش هر بار دلیلی برای آن دارند و با توجیه عمل خود گاهی حتی در ذات حقوق بشر تردید می‌کنند.