همشهری عزیزم نرگس محمدی !نامه خود را باشعری آغاز می کنم که سراینده آن نیز یک همشهری عزیز دیگری است  < آزاد سرو باشی  حتی اگر اسیری     خوش باد چون نسیمی از هر چمن گذشتن .> حسین منزوی     نسیمی جان بخش با رایحه ای انسانی که بشارت بهار می دهد در اوج زمستان . می دانم که دیکر نرگس محمدی نه به خانه ای در یکی از کوچه های زنجان  نه بشهر زنجان ونه حتی به ایران تعلق ندارد! او شهروند افتخاری جهان است !آزاده زنی که در اوج ستم وزیر تازیانه از کرامت وحقوق انسان سخن میگوید! رنج , درد , دوری دو کودک خردسال راهمراه با زندان می پذیرد تا از آزادی و حقوق انسانی ما دفاع کند . از کودکان این سرزمین از امروزشان واز فردایشان . در کوچه های خاطره می گردم .در کدام خانه این شهر زیبای من به دنیا آمده ای ؟ در کدام مدرسه درس عشق خواندی ؟در مکتب کدام پدر ومادری چنین سرفراز بر بالیده ائی؟ این همه شهامت را از کجا آورده ائی  که چنین بر سر ایمان خویش می لرزی ؟تو وقتی می گشائی لب صدا از پرده پندار می آید وصبح راستین با زیر وبم هر صدایت می شود آغاز . تو آری خوب می دانی ترک خورده است سقف شب که شب در نور می سوزد ! نوری که خفاشان شب زده را هراسان می کند . می دانم از این شهر بسیار قهرمانان گذر کرده اند . شیخ شهاب الدین در زمانه های دور در این شهر از نور واز هبوط انسان سخن گفته است .چه آزاد جوانان دختر وپسری که از همین شهر در بیدادگاه های رژیم جان باخته اند! حتما میدانی که بزرگترین مقاومت وبزرگترین قتل عام  بهائیان توسط قوای حکومتی در همین شهرما  صورت گرفته است! می دانم نمی ترسی از این که در نامه ام از درد رنج بهائیان می نویسم. چرا که برای آزاده زنی چون  تو مهم خود انسان است !