طی روزهای گذشته و پس از قتل رومینا اشرفی توسط پدرش بهوسیله داس در تالش، قتل ریحانه عامری توسط پدرش با میله آهنی در کرمان و بریدن سر فاطمه برحی توسط همسرش در آبادان، مردان زیادی در شبکههای اجتماعی با به اشتراکگذاشتن عکسهای دخترانشان، از عشق و محبتی که نسبت به آنها احساس میکنند نوشتند؛ تلاشی برای تقبیح جنایاتی که رخ داده است، به کمرمقترین شکل ممکن.
با ادامه انتشار این اخبار، به نظر میرسد که این روزها فشار بر مردان بیشتر شده است. بسیاری در شبکههای اجتماعی با یا بدون اشاره به محبت خودشان نسبت به اعضای خانوادهشان، فریاد میزنند که «همه مردان مثل هم نیستند و مردان زیادی هستند که زنهای خانوادهشان را دوست دارند و مرتکب قتل ناموسی نمیشوند و نباید همه مردان را با یک چوب راند یا همه را سر و تهِ یک کرباس دانست». اما واقعیت چیست؟
آنچه ما به عنوان «ناموس» و «غیرت» در جامعهمان میشناسیم، تعاریف یکسانی برای همه مردم این سرزمین ندارد. کسانی هستند که اگر آفتاب یا مهتاب، نیمنگاهی به زنان خانوادهشان بیندازند، ادامهی مطلب








